Hamidiye Mektebi’nde Viçen Arslanyan’ın öğrencisi olan Namık İsmail, eğitimine Saint Benoit ve Galatasaray Sultanisi’nde devam etti. Şevket Dağ’dan özel resim dersleri aldı. Ancak, bakalorya sınavını kazanamayınca 1911’de Paris’e gitti. Burada Julian Akademisi’ne ve Fernand Cormon Atölyesi’ne katıldı. Eğitim sürecinde en çok Barbizon Okulu ve İzlenimcilik akımından etkilendi. 1914 yılında yurda dönen sanatçı, Şişli’de kurulan atölyede çalışarak savaş temalı resimler yaptı. 1917’de Galatasaraylılar Yurdu’nda düzenlenen Savaş Resimleri ve Diğerleri sergisinin organizasyonunda yer aldı ve bu katkılarından dolayı Hilal-i Ahmer madalyası ile ödüllendirildi. Sanatçı, aynı zamanda Viyana’da düzenlenen sergilere katıldı. Celal Esad Arseven ile Berlin’e giderek iki yıl boyunca Lovis Corinth ve Max Liebermann’ın atölyelerinde çalışmalar gerçekleştirdi. 1919 yılında resim öğretmenliğine başlayan Namık İsmail, bir yıl boyunca İtalya’da kalarak sanat deneyimlerini geliştirdi. Yurda dönüşünde İleri gazetesinde hem ressam hem de yazı işleri müdürü olarak görev aldı. 1921’de Sanayi-i Nefise Mektebi’nde müdür yardımcılığı görevine atandı. İbrahim Çallı’nın ardından, 20 Temmuz 1923’te gerçekleştirilen Galatasaray Sergisi’nde Üryan adlı eserini sergiledi. 1928 yılında Maarif Umum Müfettişi olarak Paris’e giderek incelemelerde bulunan Namık İsmail, dönüşte Güzel Sanatlar Akademisi’ne müdür olarak atandı ve resim atölyesi öğretmenliği yaptı. Namık İsmail, eserlerinde izlenimci, dışavurumcu ve klasik etkileri konuya göre harmanladı. Büyük ölçekli figüratif kompozisyonlarla tanınan sanatçının resimlerinde, II. Meşrutiyet’in güçlü, entelektüel kadın figürleri dikkat çekerken, 1930’larda bu yerini Anadolu kadını motifine bıraktı. Cumhuriyet ideolojisini görselleştiren konulara odaklanmış; köylü, çiftçi temalı resimler üreterek sanatın toplumun hizmetine sunulması gerektiğine inanmıştır. Portrelerindeki başarısıyla öne çıkan Namık İsmail, eserlerinde kültürel birikimi ve geleneği yansıtan aksesuar ve detay seçimlerinde Osman Hamdi’nin yaklaşımına benzer bir tutum sergilemiştir. 1914 İzlenimci kuşağı içinde kendine özgün bir yer edinen Namık İsmail’in izlenimci yönü özellikle manzara resimlerinde belirginleşmiştir. Vatan Emrinde ve Son Mermi gibi eserleri, Şişli Atölyesi’nin savaş temalı hamasi yaklaşımını yansıtırken; Mehtapta Cami adlı eseri, ışıklar ve soğuk renklerle gecenin atmosferini ve mehtabın ruhunu yansıtarak romantik ve izlenimci yönünü gösterir.